De geschiedenis wilde het blijkbaar zo dat de landen Neutralia en Munsterlandia ruzie kregen om Bremenia of Hamburgia, en daarom kwamen de strijdkrachten van Flauwekulia hen te hulp. Dus vertrok op een vrijdagavond de stukkentrein vanuit Seedorf naar het strijdtoneel, alwaar de eenheid op zaterdag de strijd aanging met drie vusten bier en een bingo.
Het gehucht "Durchfall" of zoiets, was uitgekozen als weekend lokatie, en na aankomst van de stukken werd het charlie en delta peloton op een bosrijke 'camping' gedumpt.
Men had zelfs stromend water geregeld wat 's nachts af en toe spontaan uit de wolken kwam stromen. Aangezien er bij de verplaatsing naar deze camping het regionale (EDIT:) "bevolking" het nodig vond om collone's van ons in te halen, waarbij zij de snelheid van hun eigen voertuig sterk onderschatten. Zij zochten daardoor regelmatig blik contact met elkaar, en dit laatste dient men dus letterlijk te nemen.
Een en ander hield wel in dat er een aantal aanvullende vredesbeperkingen werden afgekondigd die welliswaar de oefening geweld aandeden, maar de nachtrust ten goede kwamen.
Eindelijk werd dan op maandag het startschot voor de oefening gegeven en na een redelijk rustige weekend besloot de B221 de week te starten met het vernietigen van een camouflage net, hetgeen op effectieve wijze en wel midden op een kruispunt geschiedde. Het kostte dan ook enige moeite om het net uit het aandrijfwiel te verwijderen. Nadat het zwaargewonde camouflagenet met enkele messteken uit zijn lijden was verlost werd een stelling betrokken op een industrie terrein. De B221 werd wederom gematst werd een unieke lokatie vlak naast een bedrijf waar men zowel het werk als de bijbehorende secretaresse kon bewonderen.
Dit had een kalmerende invloed op het tempo waarop men in stelling kwam, maar of dat ook gold voor de hormoonhuishouding van de stuksbediening viel te betwijfelen.
Helaas werd deze stelling na een klein half uur verlaten en moest een kleine negen kilometer verderop weer een stelling worden betrokken. Zo verliep de gehele dag een beetje met hoofdzakelijk snierken, strietsen en openen van matskisten.
Een vervelend incident vond plaats tijdens een stellingname van het delta-peloton waarbij een viertonner achterwaarts reed en een Duitse personenauto beschadigde. Gelukkig bleef het hier beperkt bij blikschade.
De 'nacht'stelling werd betrokken om 15.00 uur 's middags en het personeel van delta CP had het geluk om bij een gastvrije Duitse boer in de woonkamer te overnachten. Tegen het ochtendgloren werden wij vergast door onze wmr distributie, die ons thee bracht in de veronderstelling dat wij allen leden aan suikerziekte en dus geen suiker meegaf. Dit hinderde ons echter niet om onze voeten in een gamèl te steken en een beetje op temperatuur te komen.
Plots bleek er vijand in het dorp te zijn gesignaleerd en "Grote Smurf" en zijn volgelingen kregen het voor elkaar om een complete laro van het type cabriolet met uitrusting en bediening te overmeesteren.
Later bleken het verkenners te zijn van het SSV-Esk 42 TkBat uit Havelte. Na te zijn gescheiden en naar de krijgsgevangenenkooi te zijn gebracht werden de uitrusting incl. kaarten met daarop hun CP'en, frequenties en wachtwoorden van de drie heren dankbaar in ontvangst genomen. Van deze gegevens is dankbaar gebruik gemaakt, hetgeen de oefenvijand zware verliezen heeft toegebracht.
Sommigen van ons waanden zich al in Vietnam en begonnen driftig te zoeken naar bamboestokjes om deze onder de nagels van de krijgsgevangenen te steken. De G.S. vond dit echter een minder briljant plan. Na ongeveer vier, voor de krijgsgevangenen zeer lange, uren van gevangenschap in de koude en duisternis te zijn geweest vond het pelotonskader dit wel welletjes en heeft na toestemming van hogeraf de gevangenen wat koffie en brood voor laten zetten. Dat de onfortuinlijken hierna werden afgevoerd naar een hoger echelon en enkele uren in een bezemkast van een schooltje hebben gezeten, hadden ze alleen maar kunnen voorkomen door zich niet krijgsgevangen te laten nemen.
In de vroege middag van 15 september werd ook een rivierloop, middels een door de genie gebouwde brug, gepasseerd. Dit onder leiding van de batterijstaf die ons daar heelhuids en zonder zelf in het water te zijn gevallen, overheen heeft gegidsd.
Hierna volgde een verplaatsing naar een villawijk in het gehucht Lastrup, waar wederom stelling werd betrokken. Door de hierna optredende rust leek dit meer op een afwacheingsgebied. Dit laatste met de nadruk op afwachting.
Uiteindelijk kregen we dan het sein om de aanval in te mogen zetten en na een verplaatsing werden de vuurmonden in een wijk neergezet die nog gedeeltelijk in aanbouw was. Een en ander had tot gevolg dat het stuk van wmr Den Elzen tot over de naven van de loopwielen in de drassige grond wegzakte.
Nadat de foef het avondeten had gebracht werd de stuksbediening "uitgenodigd" om bij het VRC de maaltijd te nuttigen. Enkelen waren niet zo gecharmeerd van de maaltijd (glazige aardappelen, een 'rollade'schijf, met witlof met witte niet naderte definieren kwak), dat zij het maar liever wegwierpen. Dat hiervoor een vuilniszak met de voeding voor de volgende dag werd gebruikt (Van Prooijen), is slechts een klein detail.
Toen brak (voor sommigen eindelijk) de laatste dag van de oefening aan en werd de opmars voortgezet. Helaas ging ondergetekende op slechts vier uren verwijderd van de finish met rugklachten terug naar het KZV te Seedorf, en heeft jammergenoeg het einde niet meer mee kunnen maken.
Volgens wel geinformeerde bron heeft ondergetekende kunnen vernemen dat ook het einde zeer ludiek is geweest, varierend van verkeerd rijden in Quackenbruck, tot het weer mee terugrijden met de trein van Seedorf tot Zeven door twee beroepswachtmeesters.
Kortom, er was weer veel te beleven in glamourland. Het is alleen jammer dat door de vele vredesbepalingen de activiteiten op stuksnivo zich beperken tot het in stelling komen, een paar droge vuurtjes, de ritselkist leeg maken, en toch wel erg veel rust.
Wmr1 Terlage