HET NAKOMERTJE


Na bijna 7 maanden in het groene pak rondgelopen te hebben dachten de bikkels van het D peloton dat ze alles al hadden meegemaakt. Fout dus. Defensie had voor hun nog een beroeps-pc in de mats. De blauwe bon werd ingeleverd en luitenant Zaal deed zijn intrede.

Het was duidelijk wennen voor zowel pc als peloton. De pc had nooit gerekend op van de eerste verdieping wegvliegende korporaals of bijdehandjes als chauffeur (ietwietwaaiiseerlijk ...), het peloton had zeker op dat moment niet gerekend op een luidruchtige luitenant die het een en ander wat anders in wou richten als dat men gewend was.

Gelukkig bleek al tijdens de eerste oefening dat het peloton best goed was tevelde, zoals uit de pelotonstesten bleek en sommigen onder u merkten dat het niet het levensdoel van de luitenant was om u een rottijd te bezorgen. Al snel deden de termen accoord en HEREN hun intrede om nooit meer te verdwijnen.

Een tweede hoogtepunt werd de OIO. Aan de ene kant waren er een aantal kanonniers die absoluut niets deden (of een dag Wegh gingen), aan de andere kant werd er door een grote groep een uitstekende prestatie geleverd. Met name diegenen die de speedmars gelopen hebben verdienen een compliment. Na deze drie kilometer afzien kreeg onze gezette barpeuk (de minst dikke van de twee) een oorkonde.

Tot mijn grote spijt was de Barbara viering niet zo goed georganiseerd als in ander jaren en hoewel ik mij tijdens het ochtend appel en de sportdag prima vermaakt heb had het aansluitende feest beter gekund. Toch heb ik tijdens dit en andere feesten gezellig met u allen mee kunnen zingen, of onder leiding van de opper of met Poelma's hoofd, schouders, wiel en frame.

Een zooitje ongeregeld dat zeker genoemd moet worden zijn de lijnboeren. Onder de verbluffende leiding van een langharige Amsterdammer (erger kan niet) bleek dit lawaaiige groepje uit goeie kerels te bestaan. Helaas gingen ze de boot in met de alcohol op de kamers. Hoewel de heren er van uit gingen eenmaal gepakt te worden deed het toch wel zeer toen dit gebeurde.

Als afsluiter van het jaar 1992 kwam de enerverende oefening Clover Charge. Tijdens deze oefening zijn de stuksbedieningen afgebeuld. Nog nooit hebben ze zo hard moeten werken. Gelukkig wisten de luit en enkele stuco's voor respectievelijk VRC en stuksbedieningen overnachtingen bij boerderijen douches en veel, heel veel eten voor de matskist te regelen. En als klap op de vuurpijl volgden er nog enige verkenners, die zo vriendelijk waren zich krijgsgevangen te laten nemen door de vrc-bemanning.

Nadat in januari iedereen weer terug was van vet eten en te veel drinken in de vakantie volgde een periode met goed gevulde en enkele wat minder goed gevulde dagen. Een kaartleesoefening met taart als prijs, chauffeurstesten, algemene testen en veel VROB of PMT-bezoek brachten enige uitkomst.

Gelukkig konden we al snel weer naar Munster om een laatste keer de ongekende ervaring genaamd velddienst mee te maken. Helaas verviel de overnachting te velde maar de sneeuw maakte veel goed. De stuco's, de chauffeurs en helaas ook de luit zelf hebben werkelijk genoten van de verplaatsingen over beijzelde wegen met de schitterende sneeuwvlokken die ons om de oren en in de ogen vlogen, heerlijk gewoon. Verder vormde de sneeuw een prima vervanging voor de granaten. Zodra er niet meer geschoten kon worden vlogen de sneeuwballen al snel over en weer.

Aangezien de kornet niet wil dat ik te veel schrijf wordt het hierbij afgesloten.
Dus accoord heren en hondekoppen veel succes in het burgerbestaan en denk nog eens terug aan Seedorf (als je te veel hebt gedronken of zo).


PC D-pel tlnt Zaal